vanschooten

Janoschka de circus leeuw

Tue, 25 Nov 2025 16:08:44 GMT

CITES, Europese verordening, nationale wetgeving een mistig geheel

Het verhaal van Janoschka begint voor een taxidermist ronduit ongelukkig. Via Marktplaats biedt iemand bontjassen gemaakt van strikt beschermde dieren. Een rechercheur die internet afspeurt op ongeoorloofde handel slaat daarop aan. Als politieagenten bij de man aanbellen en vragen of ze even binnen mogen komen om over de aangeboden bontjassen te praten. In de woonkamer zien ze een grote opgezette leeuw. Daar kunnen ze niet omheen en alle alarmbellen gaan bij ze af. Leeuwen zijn toch strikt beschermd! Hoe kom je daar aan? Gekocht van een preparateur maar op de factuur staat dat het dier in gevangenschap is geboren en overleden. De bontjassen en de leeuw werden inbeslaggenomen. Het zal wel een bijzonder gezicht zijn geweest hoe twee politiemensen die avond de enorme opgezette leeuw in hun politieauto propten.

Via de marktplaatsverkoper komt de preparateur natuurlijk in beeld. En dan gaat het voor hem opeens heel anders dan hij gewend was. Normaal gesproken voert hij goed overleg met de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO) en met de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit (NVWA) want als je exotische dieren prepareert dan heb je met ingewikkelde regelgeving te maken. En hij wil alles keurig volgens de regels doen. Maar nu is hij zelf 'bijvangst' in een strafzaak. Reden voor RVO en NVWA om hun handen ervanaf te trekken. De zaak ligt nu in handen bij de politie en het Openbaar Ministerie en die zijn als ware 'crime fighters' niet bereid tot goed overleg om een en ander op te helderen over de legale herkomst van deze opgezette leeuw. Omdat de koop tussen de marktplaatskoopman en de preparateur al eerder ongedaan was gemaakt, is de preparateur eigenaar van de leeuw gebleven en hij deed natuurlijk geen afstand van de inbeslaggenomen leeuw. Die vond trouwens via het OM onderdak bij Naturalis in Leiden. En dan ligt de zaak 4 jaar stil, misschien wel als gevolg van Corona. Maar als de advocaat van de preparateur na verloop van tijd aan het OM vraagt hoe het nu verder met de zaak gaat, komt alles in een stroomversnelling. Het OM gaat er vol in en brengt de zaak voor de strafrechter.

In het politieonderzoek werd de preparateur natuurlijk gevraagd of hij kon bewijzen dat de leeuw legaal was verkregen en hij deed zijn uiterste best om met bewijs te komen. Al was dat volgens de politie onvoldoende. Wat blijkt is dat hij de huid had gekocht van een circusleeuw, genaamd Janoschka, die door een dompteur was gefokt, die met het dier was opgetreden en die na de dood van het dier de huid had verkocht. Voor circussen die natuurlijk rondreizen is een speciale regeling die het mogelijk maakt om met bijzondere dieren als leeuwen grenzen te mogen passeren. De bevoegde autoriteit geeft op verzoek een certificaat per dier af en het desbetreffende dier wordt gechipt. Het chipnummer staat op het certificaat, maar ook op het dierenpaspoort, in het inentingsboekje, op de overlijdensakte die de dierenarts opmaakte, op facturen en die chip wordt bij aankoop meegeleverd met de huid. De preparateur overlegde niet alleen deze chip, maar ook kopieen van alle stukken aan de politie, op 1 document na en dat was het certificaat van de autoriteit die rondreizen met Janoschka mogelijk maakte. Hij kon dat document niet overleggen omdat de internationale en Europese regelgeving voorschrijft dat na het dood van het circusdier juist dat document verplicht moet worden teruggestuurd naar de autoriteit die het certificaat had afgegeven. De reden is natuurlijk te voorkomen dat gesjoemeld kan worden met documenten van overleden dieren.

In de strafzaak stelde de Officier van Justitie dat de preparateur de legale herkomst van Janoschka alleen kon bewijzen als de volledige keten van legale overdrachten van de huid werd aangetoond en dat was lastig want Janoschka was in Roemenie geboren, het circus kwam uit Frankrijk, het reis certificaat voor Janoschka was door de Franse autoriteit verstrekt en de dompeur verhandelde de huid niet rechtstreeks met de preparateur maar via een of meer handelaren.

De verdediging zag kans om een kopie van het verplicht teruggestuurde certificaat te krijgen van de Franse autoriteit waarop ook weer het steeds terugkerende chip nummer stond. Dat vond de strafrechter met alle eerder overgelegde documenten overtuigend genoeg voor bewijs dat de huid van Janoschka legaal was verkregen. Vrijspraak en de opgezette leeuw moet worden teruggegeven aan de preparateur.

Eind goed al goed? Nou nee, de preparateur besloot om ermee te stoppen. De manier waarop het strafrechtelijk onderzoek door de politie werd uitgevoerd, de wijze waarop hij daarbij als crimineel werd bejegend en het feit dat RVO en NVWA zich er niet mee wilden bemoeien omdat bij toeval de kwestie buiten het bestuursrecht,maar in het strafrecht verzeild was geraakt, heeft hem doen besluiten om ermee te stoppen.

Habitatrichtlijn & soortenbecherming

Tue, 25 Nov 2025 16:08:27 GMT

Nederland misbruikt de Habitatrichtlijn voor extra bescherming van soorten die niet onder de richtlijn vallen

De Habitatrichtlijn gaat vnl. over gebiedsbescherming, habitats, en maar voor een klein deel over soortenbescherming. Maar dat zijn dan ook soorten die extra bescherming behoeven en daarom ,mag je pas inbreuk op die strikte bescherming maken door een dier te doden als laatste redmiddel, ultimum remedium. De soorten die onder deze strikte bescherming vallen staan vermeld bijlage.... Het gaat dan om alle vleermuissoorten, de zeezoogdieren, de otter, de bever, de hamster, ... Tot voor kort stond ook de wolf op deze lijst. Maar soorten die nooit op deze lijst hebben gestaan zijjn edelherten, reeen, wilde zwijnen, vossen, dassen, de kleine marterachtigen, etc.

In juridische procedures waarin vergunningen en ontheffingen voor bijvoorbeeld reeenafschot worden aangevochten komt steeds als argument terug dat artikel 16 van de Habitatrichtlijn pas ingrijpen toestaat als laatste redmiddel en dus pas als alle alternatieven voor afschot niet bruikbaar zijn gebleven. Maar reeen worden niet beschermd o.g.v. de Habiatrichtlijn en is het dus een vals argument. Het duurde heel lang voordat de bestuursrechter dit argument ontkrachtte (vovo Flevoland)

stelselwijziging jacht en faunabeheer

Fri, 26 Sep 2025 13:58:41 GMT

bureaucratie, juridificering en uit de hand gelopen maatschappelijke kosten

De regels voor jacht en faunabeheer maken de praktijk van de jacht, het beheer van wildpopulaties en het voorkomen en bestrijden van schade door in het wild levende dieren nagenoeg onmogelijk. Dit is het gevolg van de keuze voor het bestaande derogatie-stelsel. Omdat in beginsel alles door de wet wordt beschermd, op de zwarte rat, de bruine rat, de huismuis en de mol na, is er altijd een vergunning of vrijstelling nodig om de strikte bescherming op te heffen.

Ook het ministerie van LVVN erkent dat we vastlopen en zoekt naar een oplossing voor de giga bureaucratie, de vele rechtszaken die worden aangespannen tegen verleende vergunningen en de totaal uit de hand gelopen kosten. Zelfs de Tweede Kamer heeft deze week besloten dat het onderwerp van de stelselwijziging jacht en faunabeheer niet controversieel is, zodat het zittende kabinet met de stelselwijziging door kan gaan.

De voor de hand liggende oplossing is dat het derogatie-stelsel moet worden verlaten. Hoe? Door het stelsel te vervangen door een jachtstelsel op basis van het eigendomsrecht en te laten aansluiten bij de Europees-rechtelijke verplichtingen die Nederland heeft. We sluiten dan ook weer aan bij de rest van Europa. De soorten die o.g.v. de Vogelrichtlijn, de Habitatrichtlijn en de Conventie van Bern in Nederland mogen worden bejaagd zouden als 'wild' moeten worden aangemerkt en binnen de ruimte van de Europese verplichtingen kan de jacht goed gereguleerd landelijk worden geopend. Hierdoor komt de verantwoordelijkheid voor de uitoefening van de jacht (inclusief beheer en schadevoorkoming) terug bij de eigenaar/jachtrechthebbende. Realiseert u zich dat ruim 85% van het buitengebied (inclusief 'natuur') particulier eigendom is?

Een keuze voor een jachtstelsel met landelijk geldende regels maakt provinciale bevoegdheden voor derogatie overbodig. Het betekent ook een enorme besparing van de maatschappelijke kosten als de provincies en alle daaraan verbonden organisaties zich niet meer met vergunningverlening en vrijstellingen hoeven te bemoeien. Landelijke regels van opening en sluiting van de jacht maken niet alleen vergunningverlening overbodig, maar scheppen ook duidelijkheid in het woud van onoverzichtelijke provinciale regels, die van provincie tot provincie verschillen.

Ook de rechtspraak kan worden ontlast van de constante stroom van procedures tegen vergunningen en de rechter hoeft geen open normen meer in te vullen als dat binnen het kader van landelijke regels cf. 'Europa' is ingevuld.

Het zou voor de jacht en het faunabeheer mooi zijn als voortvarend van het derogatiesysteem afscheid wordt genomen. De belangen van de landbouw, het natuurbeheer en de jacht worden daarmee gediend.

doden van aangeschoten wild is geen jagen

Thu, 21 Nov 2024 17:25:34 GMT

Oude jurisprudentie opgefrist

Goede uitspraak van de rechtbank Overijssel na een absurd verzoek van Animal Rights ingediend door advocatenkantoor Utopia.

Tijdens een drijfjacht op hazen schiet een van de geweren met een mooi schot een haas, die 'over de bol' ging. Iedereen dacht dat deze haas gedood was. Maar tot verbazing van de drijver die het dier bij de achterpoten oppakte, bleek dat niet het geval te zijn. Omdat de haas heftig spartelde had de drijver een aantal slagen nodig om de aangeschoten haas uit z'n lijden te verlossen. Iedereen die jaagt en drijft weet dat dit kan gebeuren en de weidelijkheid gebiedt om het dier dan snel te doden.

Niets aan de hand zou je denken, maar een vrouw uit de buurt die een hekel aan jacht heeft, maakte bij toeval van het voorval met haar telefoon een filmpje. Het filmpje ging viraal en kwam zelfs op TV. De creatieve geesten van Utopia advocaten uit Den Haag kregen opdracht van Animal Rights om in actie te komen. Ze bedachten dat het doden van een haas 'jagen' impliceerde en omdat je alleen mag jagen met de in de wet opgesomde middelen en in die opsomming geen drijversstok staat, kwamen ze tot de conclusie dat deze haas was gedood met een ongeoorloofd middel.

Ook bedachten ze dat je natuurlijk aangifte van deze 'overtreding' kunt doen en dat die aangifte tot een strafrechtelijk onderzoek zou leiden en naar hun verwachting ook tot vervolging door de officier van Justitie. Maar naast het strafrecht zou je ook via het bestuursrecht om een sanctie kunnen vragen dus werd aan Gedeputeerde Staten van de provincie Overijssel gevraagd om ter voorkoming van herhaling van dit in hun ogen zo kwalijke gedrag een hoge boete op te leggen.

N.a.v. de aangifte werd de drijver als verdachte verhoord. De officier van Justitie seponeerde de zaak omdat uit het dossier geen strafbare gedraging bleek. Een drijver had een aangeschoten haas uit z'n lijden verlost.

Echter in de bestuurszaak werd na het besluit van Gedeputeerde Staten dat er geen overtreding was begaan en dus geen hoge boete zou worden opgelegd door Animal Rights beroep aangetekend bij de bestuursrechter en die gaf in de uitspraak aan dat er geen sprake meer was van 'jagen' als een haas was aangeschoten en uit het lijden moest worden verlost. Dus was er ook geen sprake van een beperking tot gebruik van de toegelaten jachtmiddelen. Wel werd overwogen dat de drijver de afweging moet maken om de haas zo diervriendelijk en snel mogelijk te doden. Dat is een wettelijke verplichting. Dat hiervoor meedere slagen nodig waren wil echter niet zeggen dat de drijver in strijd met die verplichting zou hebben gehandeld. Het beroep van Animal Rights is ongegrond verklaard.

ambtsedig proces-verbaal

Fri, 25 Oct 2024 10:41:43 GMT

proces-verbaal is niet altijd voldoende bewijs

Een ambtsedig proces-verbaal is voor de rechter een sterk bewijsmiddel. Maar ook sterke bewijsmiddelen kunnen onder omstandigheden ook wel eens worden gepasseerd.

Dit was het geval tijdens een zitting van de economische politierechter in Leeuwarden op 21 oktober 2024.

Een jager was het al dan niet opzettelijk doden van een holenduif ten laste gelegd. In afwijking van wat er in het proces-verbaal stond, had de BOA op geen enkel moment aan de jager gevraagd of hij de holenduif had geschoten, maar dat schreef hij wel op in zijn proces-verbaal.

Tijdens de zitting bleek dat de vraag wie de vogel had geschoten helemaal niet was gesteld. En dat was natuurlijk wel van belang want deze jager was niet alleen in het veld, maar met een gastjager. Die had de duiven geschoten en de jonge hond van de 'verdachte' mocht de duiven apporteren en dat verklaarde dat de duiven bij hem lagen. De andere jager werd niets gevraagd, werd niet gecontroleerd en heeft ook niets kunnen verklaren.

De verdachte jager werd op de zitting oprecht boos over de gang van zaken en dat bracht de officier van Justitie ertoe om ook vrijspraak te vragen.

Toen ook nog bleek dat het proces-verbaal pas veel later was opgesteld aan de hand van summiere aantekeningen in een opschrijfboekje en ook niet was voorzien van een datum liet de rechter zich ook overtuigen door de beschrijving van de jager.

Zo zie je maar: een proces-verbaal is niet altijd een bewijsmiddel dat door de rechter wordt gevolgd! Gerechtigheid!

Natura 2000 gebieden en afschot van reeen in Drenthe

Fri, 17 May 2024 16:16:21 GMT

afschot reeen verhinderd door onjuiste ontheffing

GS van Drenthe heeft een juridisch niet toegestane ontheffing voor afschot van reeen verleend. Voor zover de ontheffing betrekking heeft op Natura 2000 gebieden en een bufferzone van 500 meter daaromheen, mag die niet worden gebruikt, tenzij er een 'voortoets' is gedaan. Als die 'voortoets' is opgesteld, moet die vervolgens worden voorgelegd aan ambtenaren (VTH) en als zij de 'voortoets' goedkeuren, dan pas mag van de ontheffing gebruik worden gemaakt.

Met deze constructie is van alles mis!

Met 'voortoets' wordt bedoeld dat het bevoegde bestuursorgaan (GS van Drenthe) voordat zij ontheffing verlenen voor - zoals hier - afschot van reeen eerst moet nagaan of gebruik van de ontheffing risisco's oplevert dat de instandhoudingsdoelstellingen van de Drentse Natura 2000 gebieden daardoor zouden kunnen worden bedreigd. Dat zou zelfs gelden voor afschot buiten het Natura 2000 gebied, in de creatief verzonnen bufferzone.

Het is dus niet de ontheffinghouder (de FBE Drenthe) of de gebruiker van de ontheffing (de jager) die dit dient na te gaan, maar het bestuursorgaan zelf. Immers als je als bestuursorgaan gebruik maakt van een bevoegdheid, dan moet je tevoren zorgvuldig nagaan of dat gebruik terecht is!

Stel dat uit de beoordeling zou blijken dat afschot van reeen de kans op bedreiging van de instandhoudingsdoelstellingen van de Natura 2000 gebieden oplevert, dan mag GS zelfs geen ontheffing verlenen, ook niet onder deze voorwaarden.

Inhoudelijk is overigens duidelijk dat in vrijwel alle Natura 2000 gebieden er geen bedreiging bestaat dat instandhoudingsdoelstellingen zouden kunnen worden aangetast door het afschot. Geen nieuws, dat was al voor de verlening van de ontheffing bekend. Dit roept wel de vraag op waarom dan toch een 'voortoets'? Het is uiteindelijk dan alleen maar een rituele dans, volstrekt overbodig en het opstellen van zo'n toets kost geld.

Bovendien heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State al in 2019 uitgemaakt dat het verlenen van ontheffingen onder voorwaarden niet is toegestaan. Immers het bevoegde bestuursorgaan dient na te gaan of een ontheffing kan worden verleend of niet. Maar die beoordeling mag GS niet vooruitschuiven en uiteindelijk aan ambtenaren overlaten. In de zaak waar de Afdeling zich destijds over uitliet ging het over de toepassing van een constructie, waarbij niet het bestuursorgaan, maar ambtenaren door middel van een nadere beoordeling pas het gebruik van de ontheffing mogelijk zou maken. Dat mag dus niet. Ook niet in Drenthe! Deze dwaling is ook nu nog steeds niet opgelost.

Dus beste Gedeputeerde van BBB ken uw klassiekers: beter ten halve gekeerd, dan ten heele gedwaald!

'vrees voor misbruik' misbruikt?

vanschooten@vanschootenadvocatuur.nl (Peter van Schooten) — Wed, 17 Apr 2024 09:25:29 GMT

Korpschef roept te pas maar vaak ook te onpas 'vrees voor misbruik' in voor de weigering en intrekking van jachtaktes en verloven!

De grondslag 'vrees voor misbruik' in de wapenwetgeving is gekozen om de veiligheid van de samenleving te kunnen waarborgen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald dat ook geringe twijfel aan het verantwoord zijn om iemand over wapens en muntie te laten beschikken al voldoende is om een aanvraag om een jachtakte of verlof te verlenen op grond hiervan te weigeren of een verleende jachtakte of verlof in te trekken.

Toch zijn er grenzen aan geringe vrees voor misbruik en die grenzen moeten per geval worden ontdekt. In de dagelijkse praktijk roept de politie nl. al bij het minste of geringste feit dat sprake is van (geringe) vrees voor misbruik om een aanvraag te weigeren of een verleende akte of verlof in te trekken.

Waar liggen die grensen?

De Wet wapens en muntie schrijft een nogal ongelukkige procedure voor als je het niet met de politie eens bent, nl. om het besluit van de politie in 'administratief beroep' voor te leggen aan de Minister van Justitie en Veiligheid, bij de dienst Justis. Probleem hierbij is dat een dergelijk beroep in de praktijk volstrekt zinloos is omdat de Minister (lees: de dienst Justis) hoogst zelden of nooit een administratief beroep tegen een dergelijk besluit van de politie gegrond acht.

Ongeschikt rechtsmiddel

In plaats van dit 'administratief beroep' bij de Minister zou 'bezwaar' tegen dergelijke besluiten bij een onafhankelijke bezwaarschriftencommissie betere rechtswaarborgen bieden.

Toch zijn er wel grenzen aan de geringe vrees voor misbruik . Daarvoor is van belang of de feiten die aan de jager of sportschutter worden verweten wel aanleiding kunnen zijn om een potentiele aantasting van de veiligheid in de samenleving aan te nemen. Als dat niet het geval is, dan is het (voorgenomen) besluit van de politie ten onrechte gebaseerd op geringe vrees voor misbruik. In al wat oudere jurisprudentie werd overwogen dat bij het ontbreken van het doel van het besluit, de veiligheid in de samenleving, het besluit kwalificeert als moraliserend voor de burger en daarvoor is de Wet niet bedoeld. Immers het toestingskader wat dan wordt toegepast is niet bedoeld om de burger extra normen op te leggen.

Bovendien is er geen connexiteit tussen de bevoegdheid om over wapens en muntie te mogen beschikken en de gebleken feiten. Voorbeeld is de verkeersovertreding door een jager of sportschutter. Aannemende dat er geen verband bestaat tussen de verkeersovertreding en de jacht of de schietsport zou dat betekenen dat er geen grond is om een akte of verlof te weigeren of - indien al verleend - in te trekken. Waarom worden de feiten dan toch gebruikt om over te gaan tot weigereing of intrekking? Maakt de korpschef dan geen misbruik van geringe vrees voor misbruik?

De Afdeling rechtspraak van de Raad van State heeft wel voor geringe feiten, die wel in verband staan met de Wet wapens en munitie (bij sportschutters) of de Wet natuurbescherming (bij jagers) de Minister en daarmee ook de Korpschef van politie op de vingers getikt.

Besluiten moeten nl. altijd proportioneel zijn. De besluiten moeten wel evenredig zijn ten opzichte van het doel: de bescherming van de veiligheid in de samenleving. Dit betekent dat als de Korpschef van politie of in geval van administratief beroep de Minister van Justitie en Veiligheid kan en moet volstaan met een minder ingrijpende maatregel dan de weigering of intrekking. In die gevallen moet er voor worden gekozen om te volstaan met een formele schriftelijke waarschuwing aan betrokkene.

Het is echter de vraag of de politie en Justitie binnen de lijntjes blijft kleuren....

is een kofferval wel een kastval?

Thu, 21 Mar 2024 16:21:20 GMT

Geen wettelijke definitie van 'kastval'

De Omgevingswet staat het vangen van vossen en konijnen met kastvallen toe. Maar de wetgever heeft niet uitgelegd wat een 'kastval' is. Uit de Nota van Toelichting bij het Besluit natuurbescherming valt op te maken dat de vorm en de afmetingen van een kastval vrij zijn.

Maar wat is dan een 'kastval'? Deze vraag is niet nieuw en al vaker gesteld, want ook in alle voorafgaande wetten is vreemd genoeg nooit een definitie van de kastval gegeven.

Toch is er wel wat over de kastval bekend want in 2010 heeft het Gerechtshof Den Haag duidelijk gemaakt dat een kastval een soort vangkooi is, voorzien van een 'vallend element' wat door een mechanisme in werking wordt gesteld door een dier zodat het wordt gevangen.

Dit ligt in de lijn van een eerdere interne nota van de Algemene Inspectie Dienst (AID) uit 2003 bedoeld om aan hun opsporingsambtenaren duidelijk te maken wat onder een 'kastval' zou kunnen worden verstaan. Volgens de AID is kenmerkend voor een kastval dat het dier zichzelf in de vangkooi vangt door een mechanisme te activeren, zonder dat het dier daardoor wordt gedood of zich verwondt.

Voor een goed begrip wijs ik erop dat niet de benaming of de uitvoering van het vangmiddel bepalend is, maar de werking.

Dus een 'kofferval' of een 'rioolbuisval' of een 'duikerval' zijn kastvallen als de werking ervan voldoet aan wat het Gerechtshof en AID hebben beschreven. Een vangmiddel waarbij het dier zichzelf vangt door een vallend element te activeren, waarbij het zelf niet wordt gedood of letsel oploopt.

Met deze wetenschap had de politie in Winterswijk hoogstwaarschijnlijk geen proces-verbaal opgemaakt tegen een jager die in zijn jachtveld een kofferval had geplaatst. Maar kennelijk was het onmogelijk om - toen er eenmaal proces-verbaal was opgemaakt - de zaak te sluiten met een politie 'sepot'. Dat vind ik wel jammer, want daarmee was de zaak, die eigenlijk geen zaak was, geeindigd zonder de jager te benadelen.

Toen de trein eenmaal liep en de officier van Justitie besloot om te vervolgen werd er wel werk van gemaakt. Hierbij werd nogal onbegrijpelijk zowel de uitspraak van het Hof als de interne nota van de AID gebruikt om te motiveren dat de aangetroffen kofferval geen kastval kon zijn! En dat terwijl deze kofferval aan alle elementen voldeed die Hof en AID juist als kenmerken van een kastval beschouwen.

Misschien lag dat eraan dat er 2 'deskundigen' werden gevonden die bereid waren om iets over de kofferval te verklaren.

Ook daar deed zich iets merkwaardigs voor! Een bekende bioloog die veel onderzoek had gedaan naar vossen was van mening dat met deze kofferval eigenlijk geen vossen konden worden gevangen en een BOA in dienst van een provincie vond dat eigenlijk ook. Hij noemde het onwaarschijnlijk. Van de verklaringen van de heren bleef weinig over omdat de jager met foto's kwam van gevangen vossen in dit type kofferval.

Juridisch speelt een rol dat In deze zaak uitsluitend het vangklaar opstellen van een vangmiddel dat geen kastval was aan de jager was verweten. Zijdelings werd door een van de geraadpleegde personen opgemerkt dat de ruimte die voor een eventueel toch gevangen vos zou overblijven te krap bemeten was. Mogelijk zou het dier daardoor letsel kunnen oplopen en zelfs onnodig lijden.

Daar kon de rechter niets mee, want dat was niet tenlastegelegd en het bleek ook niet duidelijk uit het dossier.

Wel vroeg de rechter er ten overvloede aandacht voor om de ruimte binnen de kastval in gesloten toestand niet te krap te maken.

De jager werd vrijgesproken en de inbeslaggenomen kofferval moet aan hem worden teruggegeven.

Inmiddels staat vast dat het OM niet in hoger beroep is gegaan zodat het vonnis van de economische politierechter definitief vast staat.

Er is nog wel een 'nabrander' want de rechter heeft teruggave gelast van de inbeslaggenomen kofferval. Client werd gebeld door de politie met de mededeling dat hij de kofferval kon kon ophalen op het politiebureau. De rechter bepaalde teruggave en 'teruggeven' is actief en iets anders dan 'ophalen'. Daarover wordt nu intern door de politie met het OM beraadslaagt....

Vervoer van je jachtgeweer langs de kortste weg?

vanschooten@vanschootenadvocatuur.nl (Peter van Schooten) — Fri, 09 Sep 2022 12:37:57 GMT

Opmerkelijke uitspraak

Het Gerechtshof Leeuwarden heeft onlangs een opmerkelijke uitspraak gedaan over het vervoer van wapens langs de kortste weg. In een strafzaak was aan een jager ten laste gelegd dat hij zijn jachtgeweer niet langs de kortste weg van het jachtveld naar huis had vervoerd omdat hij na afloop van de jacht met collega jagers nog was gaan eten op een locatie die niet in het jachtveld was gelegen. Het Hof leidt uit artikel 22 van de Wet wapens en munitie en artikel 39 van de Regeling wapens en munitie af dat vrijstelling tot vervoer in relatie tot de jacht dient te staan en voor de jacht noodzakelijk dient te zijn. Dit betekent dat het voorschrift op de jachtakte over het vervoer strikt moet worden uitgelegd. Het vervoer van wapens en munitie is beperkt tussen de bewaarplaats en de locatie waar het gebruik ingevolge de bestemming is toegestaan (...), langs de weg en binnen het tijdsbestek welke daar redelijkerwijze voor zijn geboden. Het hof verwierp dus het beroep op het argument dat de term 'redelijkerwijze' meer ruimte zou bieden.

In dit specifieke geval achte het hof het bezoek aan de woning van de medejager, waar na afloop werd gegeten en gedronken niet op zodanige relatie tot de jacht stond dat zou kunnen worden gezegd dat het vervoer van het jachtgeweer via deze woning buiten het jachtveld naar de bewaarplaats (naar huis) redelijkerwijs geboden was.

Betekent dit een einde aan de nazit na afloop van de jacht? Ik wijs erop dat het antwoord op deze vraag sterk afhankelijk is van de feiten en omnstandigheden. Als de locatie waar de nazit wordt gehouden in het jachtveld is gelegen dan is er geen probleem, omdat het vervoer van het geweer en de munitie vanuit het jachtveld naar huis dan nog niet heeft plaatsgevonden. In alle andere gevallen is het dus volledig afhankelijk van de omstandigheden of gezegd kan worden dat het vervoer van het geweer via de plaats van de nazit redelijkerwijs geboden was.